Ponoć tak jest na Śląsku: po czym poznać dobrego proboszcza? Po tym, że cały czas betoniarka chodzi!!! U nas chyba jest podobnie: nasz proboszcz tyle robi, remontuje. Ważne jest to, że ludzie patrzą i widzą, tylko, że … nie o takie budowanie chodzi.

Tak sobie patrzę na Jezusa i widzę, że On jest mistrzem odbudowywania, renowacji … człowieka. Mam takie marzenie, żeby w ten sposób patrzeć na to co dzieje się w Kościele: czy to wszystko co robimy, (te wszystkie remonty) tworzy przestrzeń dla drugiego?

Ta niedziela jest w Kościele Niedzielą Zesłania Ducha Świętego. Kapitalnie widać tutaj kim jest Duch i po co został nam dany przez Jezusa. Najpierw jednak trzeba sobie uświadomić swoje miejsce. Trzeba wprowadzić harmonię, porządek w życie – już samo to jest działaniem Ducha – zapraszam do pierwszej strony Biblii w Księdze Rodzaju. Zobaczysz tam, jak Bóg nic nie stwarza … tylko oddziela, porządkuje przestrzeń. Dopiero po tym kroku zaczyna ją zapełniać. Potrafili to dostrzec i opisać prości ludzie – my chyba też damy radę? Zdać sobie sprawę z miejsca gdzie jesteśmy. Oczywiście nie mam na myśli geografii ani historii tylko: kim i w jakim momencie życia jesteś?

W Ewangelii mamy opis zamkniętego wieczernika a w środku Apostołów, którzy (nie tylko oni) schowali się tam po straszliwej śmierci swego mistrza, nauczyciela – Jezusa. Jest napisane, że drzwi były zamknięte z powodu obawy, strachu … skoro tak postąpili z Jezusem … co zrobią z nami??? Oni mają prawo obawiać się o swoje życie!!!

Co tam w środku mogło się dziać? Tam w wieczerniku atmosfera musiała być niesamowicie gęsta. Oni byli zdrajcami!!! Mogli sobie nawzajem wyrzucać winę za śmierć Jezusa. To jest zawsze bardzo obciążające: obwiniać kogoś, a potem obwiniać siebie nawzajem. Znamy to: a ty gdzie byłeś?, taki mądry teraz jesteś … itd. Znamy to, prawda?

Oni byli stłoczeni na małej przestrzeni, której nie mogli opuścić ze względu na zwyczaje szabatowe. To mogło rodzić narastającą frustrację, gniew. Ludzie połączeni strachem, winą, nawzajem wytykający sobie błędy. Tak to mogło wyglądać!!!

Przychodzi Jezus … i w ten bałagan, niedokończony, brutalnie przerwany projekt wnosi … pokój. Znasz to uczucie, że do Twojego nieszczęścia, kryzysu przychodzi ktoś z zewnątrz, ktoś bliski i chociaż kłopot nie mija, to nie jesteś już sam, że pojawia się jakieś światełko, nadzieja. To chyba ten moment w Ewangelii gdzie szala zaczyna się przechylać na drugą stronę. To proces, potrzeba czasu – w tym konkretnym przypadku, jakieś pięćdziesiąt dni. "Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: "Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane". (Ewangelia Jana rozdział 20).

Oni są posłani do ludzi ale tak naprawdę, w tym pierwszym etapie, najważniejsze jest to, co to posłanie wydarza w nich samych. To jest odbudowanie człowieka, przywrócenie mu wartości, godności, poczucia sensu. Ci ludzie z Wieczernika będą to teraz odkrywać u siebie a potem pójdą z tą prawdą do innych ludzi. Będą posługiwać się pokojem Jezusa, który dla nich samym był jak balsam na zbolałe życie. Właśnie dlatego, że pójdą z pokojem a nie z bronią (w świecie pełnym broni) będą odbudowywać ludzi. Nawet nie będą mieli pojęcia, że w ten sposób budują Kościół. Kościół czyli co? Sektę? Tak będą postrzegani na początku. Grupę wpływu, władzy. Po latach będą mówić o Kościele: bogacze, mafia, przestępcy. Tymczasem jak długo Kościół jest placem budowy … człowieka … niech mówią co chcą.

Szykujemy się w Fara Pleszew do takiej wspólnej rozmowy o Kościele. Żeby sobie uświadomić w jakim miejscu jesteśmy. Będziemy się dzielić tym, co do nas mówi Bóg – czyli do czego jesteśmy posłani. Wierzę, że dobry Bóg pośle i nam swego Ducha.

Farski Proboszcz