Dokładnie 100 lat temu urodził się w Pleszewie Ludwik Misiek. Żołnierz AK i wybitny pilot szybowcowy oraz inżynier

Dokładnie 100 lat temu, 12 sierpnia 1926 roku, w Pleszewie urodził się Ludwik Misiek, ps. „Robert” – architekt, inżynier urbanista, oficer Wojska Polskiego, żołnierz Armii Krajowej oraz wybitny pilot szybowcowy Aeroklubu Ostrowskiego, rekordzista Polski. 

Ludwik Misiek przed wybuchem II wojny światowej ukończył sześć klas szkoły powszechnej i zdał egzamin do gimnazjum w Pleszewie. We wrześniu 1939 roku został wraz z rodziną wywieziony do Lwowa. Po powrocie do Wielkopolski zaangażował się w działalność konspiracyjną w placówce wywiadowczej „Aluminium”.

W konspiracji pełnił funkcję archiwisty, łącznika i kuriera dla wyższych szczebli dowództwa Armii Krajowej. W 1942 roku został zaprzysiężony do AK i przyjął pseudonim „Robert”. Podczas II wojny światowej był również dowódcą jednej z drużyn plutonu Kedywu.

Po zakończeniu wojny rozpoczął karierę sportową jako pilot szybowcowy. Jego osiągnięcia były wyjątkowe – trzykrotnie pobił rekord Polski, a w 1959 roku ustanowił również rekord świata. Z latania szybowcowego zrezygnował dopiero po ukończeniu 80. roku życia. Był wówczas jednym z najstarszych pilotów szybowcowych w Europie.

Ludwik Misiek zmarł 25 grudnia 2018 roku w wieku 92 lat.  Jego życiorys łączy historię przedwojennego Pleszewa, działalność konspiracyjną w czasie okupacji, służbę w Armii Krajowej oraz wyjątkową karierę pilota szybowcowego.

Więcej na temat pana Ludwika poniżej

Ppłk Ludwik Misiek w mundurze Korpusu Weteranów Walk o Niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej. Antoni Czerwiński, CC BY-SA 4.0 , via Wikimedia Commons

Dzieciństwo i rodzinne losy

Ludwik Misiek urodził się 12 sierpnia 1926 roku w Pleszewie. Był synem Ignacego Miśka i Marii z domu Grzegorowskiej. Jego ojciec, zawodowy sierżant 70. pułku piechoty, używał pseudonimów „Misiura”, „Gustaw” i „Czesław”.

Przed wybuchem II wojny światowej Ludwik ukończył sześć klas szkoły powszechnej. W sierpniu 1939 roku zdał egzamin do gimnazjum w Pleszewie, jednak nie zdążył rozpocząć normalnej nauki.

We wrześniu 1939 roku, razem z matką i młodszym rodzeństwem, został ewakuowany pociągiem w kierunku Lwowa. Transport, którym podróżowały rodziny wojskowych, 9 września dotarł do stacji Komarno-Buczały. Wtedy został zaatakowany przez sześć niemieckich bombowców Heinkel He 111.

Bombardowanie pociągu zakończyło się tragicznie. Zginęło 116 osób, wśród nich brat Ludwika, Jan.

Na stronie Wikipedii czytamy m.in.:
 

Rodzina Miśków została początkowo zakwaterowana w Katarynicach, a w listopadzie 1939 roku przeniesiono ją do klasztoru oo. Zmartwychwstańców we Lwowie. Kilka miesięcy później, w kwietniu 1940 roku, Ludwik został zatrzymany na ulicy przez ukraińską milicję. Powodem zainteresowania funkcjonariuszy był noszony przez niego mundurek gimnazjalny. Oficjalnie zarzucono mu zajmowanie się spekulacją.

Następnie trafił na przesłuchanie do więzienia NKWD mieszczącego się w byłym klasztorze Brygidek. Przesłuchiwał go komisarz Iwan Sierow. Rozmowa odbywała się bez protokolanta, a pytania dotyczyły m.in. życia społecznego, towarzyskiego oraz uroczystości państwowych w przedwojennym Pleszewie. Po przesłuchaniu Ludwik został zwolniony, prawdopodobnie dzięki interwencji polskiej tłumaczki uczestniczącej w rozmowie.

28 maja 1940 roku, po przejściu procedury rejestracyjnej związanej z wymianą ludności cywilnej, rodzina została przekazana stronie niemieckiej. Misiekowie trafili najpierw do obozu przejściowego w Żurawicy, a później do Pabianic. Po powrocie do Wielkopolski zamieszkali w Topoli Małej, gdzie przebywał ojciec Ludwika, Ignacy Misiek.

W tym okresie Ludwik zaangażował się w działalność konspiracyjną. Działał w placówce wywiadowczej „Aluminium” na terenie gminy Przygodzice. Uczestniczył także w akcjach charytatywnych, których celem była pomoc rodzinom osób aresztowanych za działalność konspiracyjną. W strukturach „Aluminium” zajmował się archiwizacją, pełnił funkcję łącznika i kuriera, przekazując informacje na wyższe szczeble dowództwa Armii Krajowej. 9 października 1942 roku został zaprzysiężony jako żołnierz AK i przyjął pseudonim „Robert”.

W 1943 roku otrzymał zadanie przewiezienia z Pleszewa do Topoli Małej przesyłki zawierającej mapy okolicznych terenów w skali 1:30 000. Mapy pochodziły ze zrzutu przeprowadzonego 15 września 1943 roku na placówkę „Groch 1” w Tursku. Po odebraniu przesyłki od ppor. Jana Holki ps. „Czarny” Misiek ruszył rowerem w kierunku Topoli Małej. W Sobótce napotkał niemiecką blokadę drogową. Nie posiadał wymaganej przez okupanta białej opaski na ramie roweru, jednak dzięki znajomości języka niemieckiego uniknął kontroli i zatrzymania. Za dostarczenie map do dowódcy placówki „Aluminium” został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami.

W latach 1943–1945 Ludwik Misiek działał w ostrowskim Kedywie. 6 listopada 1944 roku został zatrzymany przez Gestapo w miejscu pracy, czyli w Mleczarni Powiatowej w Ostrowie. Po przesłuchaniu odzyskał wolność.

20 stycznia 1945 roku, po mobilizacji, objął dowództwo 6. drużyny wchodzącej w skład II plutonu dowodzonego przez plut. Wacława Majchrzaka ps. „Piotr”. Jednostka należała do kompanii Kedywu „Lech”, której dowódcą był ppor. Władysław Urban ps. „Żbik”.

W dniach 21–25 stycznia 1945 roku jego oddział uczestniczył w obronie Ostrowa od strony południowej przed wycofującymi się żołnierzami Wehrmachtu. Drużyna była uzbrojona m.in. w broń przejętą po zajęciu magazynu Volkssturmu przy ulicy Krotoszyńskiej.

22 stycznia podczas patrolu żołnierze dotarli rowerami do Zacharzewa. Tam przejęli i zabezpieczyli niemiecki samochód wojskowy VW-KdF, w którym znajdowały się kostki trotylu. Trzy dni później, 25 stycznia, Misiek wraz ze swoimi ludźmi pełnił wartę w opuszczonych przez Niemców transzejach znajdujących się przy gospodzie Richtera, w miejscu dzisiejszego skrzyżowania ulic Odolanowskiej, Szkolnej i Dworcowej. Około godziny 8:00 od strony Odolanowa pojawił się niemiecki samochód wojskowy prowadzący rozpoznanie. Ostrzał ze strony polskich obrońców zmusił jego załogę do wycofania się.

25 stycznia do Ostrowa wkroczyła Armia Czerwona. Następnego dnia komendant wojenny miasta i powiatu, mjr Aleksander Wasiliewicz Fieczin, wezwał obrońców do złożenia broni. Żołnierze AK, którzy występowali oficjalnie jako Ochotnicza Obrona Miasta i nie ujawniali swojej przynależności organizacyjnej, oddali część uzbrojenia, natomiast pozostałą broń ukryli z myślą o kontynuowaniu działalności konspiracyjnej.

Ludwik Misiek pozostał w konspiracji także po zakończeniu niemieckiej okupacji. Do 20 sierpnia 1945 roku działał w ramach tzw. II konspiracji. Był członkiem Oddziału Partyzanckiego por. Ludwika Sinieckiego ps. „Szary”, działającego w Obwodzie Ostrów Wielkopolskiej Samodzielnej Grupy Ochotniczej „Warta”

Działalność sportowa

Wiosną 1945 roku Ludwik Misiek rozpoczął naukę w I Państwowym Gimnazjum i Liceum Męskim w Ostrowie. Cztery lata później zdał egzamin maturalny. Równocześnie rozwijał swoją pasję do lotnictwa. Od 1945 roku zajmował się sportami szybowcowymi, początkowo reprezentując Aeroklub Ostrowski, a później Aeroklub Poznański.

W kolejnych latach osiągał znaczące wyniki w rywalizacji szybowcowej. 22 maja 1955 roku ustanowił rekord Polski w prędkości przelotu na trasie Tarnowo Podgórne–Warszawa, pokonując dystans 304,3 km. Niespełna miesiąc później, 18 czerwca, ustanowił kolejny rekord Polski – tym razem za przelot otwarty na dystansie 552 km.

Kolejny ważny sukces przyszedł 6 lipca 1959 roku. Misiek ustanowił wówczas rekord Polski, a jednocześnie rekord świata w kategorii szybowców jednomiejscowych. Rekordowy lot docelowo-powrotny liczył 533,6 km i odbył się na trasie Kobylnica–Olsztyn–Kobylnica.

Za osiągnięcia w lotach szybowcowych 30 września 1955 roku otrzymał Diamentową Odznakę Szybowcową FAI. Wyróżnienie było związane m.in. z wykonaniem lotu, podczas którego 21 maja 1953 roku w Ostrowie uzyskał przewyższenie 5600 metrów, przelotem docelowym na dystansie 304,3 km z Tarnowa Podgórnego do Warszawy z 22 maja 1955 roku oraz przelotem otwartym o długości 552 km z Podrzewia do Tyszowiec, wykonanym 18 czerwca 1955 roku.

Szykanowany w Polsce Ludowej

Niemniej jednak, w latach stalinowskich u pana Ludwika stwierdzono tzw.  "Reakcyjną postawę wobec ustroju państwa i władzy" z uwagi na przynależność do Podziemia w czasie II wojny światowej (AK nie akceptowała komunizmu). Kiedy w 1953 roku ujawniono jego przeszłość związaną z Armią Krajową, odebrano mu również możliwość latania na samolotach oraz reprezentowania Polski podczas międzynarodowych zawodów.

Z powodu szykan związanych z jego akowską przeszłością studia rozpoczął z opóźnieniem. Najpierw kształcił się w Wyższej Szkole Inżynierskiej, a następnie w latach 1967–1969 studiował na Politechnice Poznańskiej.

Praca zawodowa i działalność projektowa

Po zdobyciu wykształcenia inżynierskiego Ludwik Misiek został skierowany do pracy w Wojewódzkim Zarządzie Dróg Publicznych w Poznaniu. Zajmował się tam projektowaniem, a wśród przygotowanych przez niego opracowań znalazły się projekty wielu mostów i wiaduktów.

W 1963 roku rozpoczął pracę w poznańskim zakładzie usług inwestycyjnych Invest Projekt. Uczestniczył tam w pracach projektowych związanych z rozbudową mieszkaniowych części Poznania, w tym Winograd i Piątkowa. Był także współautorem projektów hoteli, m.in. Polonezu i Novotelu Poznań Centrum, a także obiektów sportowych w Kaliszu, Poznaniu i innych miastach.

W latach 1977–1980 pracował poza Polską. Na kontrakcie w Libii, w mieście Sabha, zajmował się urbanistyką.

Aktywny kombatant

W 1986 roku Ludwik Misiek przeszedł na emeryturę. Trzy lata później zaangażował się w działalność społeczną w Światowym Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Należał do osób, które współtworzyły struktury organizacji – w Wielkopolsce i na ziemi lubuskiej pomógł w utworzeniu 15 jednostek terenowych. W Zarządzie Okręgu pełnił funkcję inspektora odpowiedzialnego za południową Wielkopolskę, a później został jego wiceprezesem.

Był także jednym ze współzałożycieli Klubu Historycznego im. Generała „Grota” Roweckiego działającego przy Instytucie Pamięci Narodowej w Poznaniu. Zaangażował się również w prace Społecznego Komitetu Budowy Pomnika Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej w Poznaniu. Współtworzył także Pomnik Armii Krajowej w Licheniu.

Swoją działalność społeczną kontynuował przez kolejne lata. 11 listopada 2009 roku uczestniczył w odsłonięciu tablicy upamiętniającej osoby zaangażowane w przejęcie zrzutu broni w Wieczynie. Z kolei 14 października 2014 roku był obecny podczas uroczystości odsłonięcia pamiątkowej tablicy przy pomniku samolotu w Czerminie, poświęconej polskim lotnikom. Podczas tego wydarzenia przekazał szkolnej bibliotece napisaną przez siebie książkę „Lotnicze historie”.

Ludwik Misiek - odznaczenia

Ludwik Misiek był wielokrotnie odznaczany za swoją działalność, służbę oraz osiągnięcia. Wśród przyznanych mu wyróżnień znalazły się m.in. Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami, Diamentowa Odznaka Szybowcowa FAI, Krzyż Partyzancki, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Armii Krajowej, „Błękitne Skrzydła”, Order „Zasłużony dla Miasta Poznania” oraz przyznana w 2016 roku przez Instytut Pamięci Narodowej nagroda „Świadek Historii”.

ppłk. Ludwik Misiek (drugi z prawej). Fot. UG Czermin

Życiorys na podstawie informacji ze strony: https://czermin.wlkp.pl/ oraz Wikipedii

Zdjęcie tytułowe: Antoni Czerwiński, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons