Za nami wyjątkowy jubileuszowy spektakl w wykonaniu Teatru Prawie Wielkiego z Kowalewa. W czwartek wieczorem w kinie Hel przedstawienie obejrzeli pleszewianie. Dwa wcześniejsze odbyły się w Domu Katolickim w Kowalewie, gdzie od 10 lat znajduje się matecznik teatru.

::photoreport{"type":"check-for-article","item":"120"}

(Irena Kuczyńska)

Na swoje 10. urodziny Teatr Prawie Wielki przygotował "Igraszki z diabłem"- pełną humoru i ironii opowieść o walce dobra ze złem. Głównym bohaterem jest dobroduszny, powracający z wojny dragon – Marcin Kabat, który nieoczekiwanie zostaje wplątany w walkę o zbawienie dusz dwóch młodych, naiwnych kobiet. To one własną krwią podpisały diabelski cyrograf gwarantujący im znalezienie wymarzonego kandydata na męża. W ten oto sposób w ziemskie relacje Marcina, Pustelnika, służącej Kasi i królewny wkraczają anioły i diabły.

Oto najbardziej zwięźle przedstawiona fabuła spektaklu wg scenariusza  Jana Drdy. Reszta to dzieło aktorów - amatorów no i oczywiście reżyserki Aldony Jańczak, która też brawurowo zagrała rolę diabła Korborunda. Ale wracajmy do głównych  bohaterów czyli Marcina Kabata, którego grał Marek Sikora. Widać było jak ten aktor w ciągu kilku lat występowania na scenie rozwinął swój talent sceniczny. 

Podobnie jak Małgorzata Walendowska - występująca w roli sepleniącego władcy piekieł Belzebuba. Zdawało się, że tłum znajomych na widowni, jeszcze ją nakręcał i mobilizował. Elżbieta  Borowiak w roli diabla Solfernusa też była świetna. Już samo patrzenie na nią pobudzało widza do śmiechu.

Ewa Matuszczak doskonale się czuła w roli wąsatego zbója Saraka, podobnie jak drugi zbój, w którego wcieliła się  Zosia Ferenc.

Podobał mi się Scholastyk Kryspin Zięciak i żywiołowy Lucjusz czyli Grażyna Jezierska. Ta ostatnia miała chyba, nie licząc Marka Sikory, najdłuższą rolę do wyuczenia. Chapeau bas! 

Zapomniałam o służącej  Kasi - Małgorzacie Zaradnej - bardzo mi się podobała. Zwinna, wiotka, szybka. Zresztą nie było chyba bohatera - aktora, do którego by można się czepiać. Podziwiam Iwonę Kaczor - grającą rolę diabełka imieniem Belial i jej córki - Anioła Fila, którego  grała Beata i Teo, w którego rolę wcieliła się  Klaudia. Brawa dla utalentowanej rodzinki.

Pozostała jeszcze Paulina Biernat - czyli diabeł Alkuch, grający w starym młynie w mariaszka z dwoma kumplami, w tym ze wspomnianym już Korborundem i Omnimorem - którego zagrała Agnieszka Wojciechowska.  Był jeszcze Hubert - czyli Dariusz Ferenc.Też zrobił wrażenie.

Kolejna postać: Królewna Disperanda - Emilia Olszak. Prywatnie siostra Marka Sikory. Znakomita - zwłaszcza w scenach z bratem.

Na widowni zasiadła polonistka Aldony Jańczak - prof. Jolanta Cyunczyk z Liceum Ogólnokształcącego w Koźminie Wlkp. Nie spuszczała oka ze sceny. Pogratulowała też swojej dawnej wychowance. Znaczy, że było ok. A nawet bardzo ok.

I na koniec. Bardzo ważną rolę w przedstawieniu grała muzyka. Zwłaszcza w spektaklu w kinie Hel, gdzie nie było kurtyny. Zadbał o nią Janek Balcer, wielkie  brawa dla niego. Jak i dla wszystkich, za wszystko - za role, za stroje, za dekoracje, które aktorzy amatorzy przygotowali  sami. Za to, że Wam się chciało chcieć. To, co w profesjonalnym teatrze robi tłum ludzi, w Teatrze Prawie Wielkim robią sami aktorzy. I publiczność to docenia i za to kocha aktorów - amatorów, którzy przygotowanie tego spektaklu rozpoczynali wiosną. My, Wasi fani, chcielibyśmy, żeby Wam jak najdłużej się chciało chcieć.

Autorka recenzji (Irena Kuczyńska) wraz z aktorką Ewą Matuszczak.