Zgoda buduje. To słowa wykute na blachę i w nocy o północy każdy potrafi je dokończyć: „Zgoda buduje – niezgoda rujnuje”. No dobrze, tyle teoria, a jak jest w praktyce?

Papież Leon XIV w najnowszej encyklice o Magnificia humanitas  przestrzega, że nie można tylko znać teorię, zasady, powinności ale … trzeba wprowadzać je w życie.

Dzisiaj w Ewangelii na niedzielę mamy opis spotkania dwóch osób, które reprezentują dwa odmienne podejścia do religii. Z jednej strony stary, doświadczony nauczyciel prawa, który rozumie wiarę jako sprawowanie kultu; z drugiej strony Jezus, pozornie bez doświadczenia życiowego, który wprowadza nowe rozumienie tego czym owi ludzie żyli dotąd – nie można tylko sprawować kultu – on musi zaprowadzić mnie w głąb mojego człowieczeństwa. Stąd napięcie między nimi i … chęć poznania drugiej strony, która doprowadza do spotkania a nie do okopania się w swoich racjach, argumentach, skąd już tyko krok do obrzucania siebie inwektywami.

Jak bardzo tego potrzebujemy: zgody!!! Najpierw ze samym sobą!!! Proszę się zastanowić: ile taki Nikodem musiał pokonać w sobie zanim podjął decyzję i poszedł na spotkanie z młodszym od siebie, o niższym statusie społecznym Jezusie? A jednak zrobił to. Brawo, Nikodemie – szacunek.

Właśnie szacunek do siebie, zgoda ze sobą jest początkiem zgody z TOBĄ. Obserwowałem to u swojego taty, jak na widok drugiego człowieka zdejmował na chwilkę czapkę z głowy (taką z daszkiem). To wyglądało nieco śmiesznie ale otworzyły mi się kiedyś oczy jaki idąc z tatą wąskim chodnikiem, na widok nadchodzącego z naprzeciwka mężczyzny, mój tata na chwileczkę zdjął ową czapkę i usuną się lekko, robiąc tamtemu człowiekowi miejsce do przejścia. To jest dla mnie obraz szacunku – takie pełne godności podjęcie decyzji o usunięciu siebie na bok. Coś pięknego. Obecnie rzadko to zauważam.

Wróćmy do Ewangelii: „Jezus powiedział do Nikodema: "Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego”. Niby znamy te słowa. One pokazują jaki szacunek do nas ma nasz Bóg. On przychodzi, żeby człowiek miał swoje miejsce. To niesamowite, że Jezus nie rozpycha się łokciami, nie domaga się atencji, nie epatuje swoimi tytułami. Tutaj widać UNIŻENIE przed człowiekiem. To punkt wyjścia do spotkania, do zgody, do odkrycia wzajemnej wartości.

Jest jeszcze jeden temat. Ta niedziela w Kościele jest obchodzona jako Niedziela Trójcy Świętej. I zapraszam do takiej praktycznej refleksji: zostawmy na boku co to znaczy, że są trzy osoby boskie – Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty. Zapraszam, żeby zastanowić się nad prostym pytaniem: kiedy jesteśmy RAZEM i co to z nami robi?

Kiedy jesteśmy razem, ufamy sobie, zachowujemy swoją odrębność, niepowtarzalność, kiedy się szanujemy – robimy sobie miejsce, przecież wtedy i tylko wtedy  … rośniemy, rozwijamy się, ubogacamy od siebie nawzajem.

Jest tak … czy się mylę?

Farski Proboszcz

::news{"type":"see-also","item":"18398"}

::news{"type":"see-also","item":"18392"}

::news{"type":"see-also","item":"18386"}

::news{"type":"see-also","item":"18377"}