Zapomnieliśmy, że to jest podstawowy problem ludzkości. Problem śmierci!!! Może to nawet nie jest zapomnienie. Raczej bezmyślność, przebodźcowanie tym co tu i teraz, a może wyparcie???

I nagle zdziwienie, że choroba, że coś poszło nie tak, jakbym chciał. Nagle wiadomość, że ciocia, dawno nie odwiedzana, zmarła i trzeba jechać na pogrzeb. No właśnie trzeba? Przecież to takie trudne doświadczenie, nie estetyczne.

Różnie próbujemy sobie radzić z … problemem śmierci.

Proszę pozwolić na dłuższy cytat ze Stawiszyńskiego, a dokładnie z książki pt. Co robić przed końcem świata: „Powszechne, zwłaszcza dzisiaj, kiedy światem wstrząsają kolejne kryzysy. Kiedy rozpadają się kolejne z pozoru nienaruszalne struktury życia społecznego. I kiedy perspektywa takiej czy innej apokalipsy – na skutek zmian klimatu, wojny nuklearnej, wielkiej pandemii czy buntu biednych przeciwko bogatym – wydaje się więcej niż prawdopodobna. Jeśli dodamy do tego internet i media społecznościowe, które zamiast – jak o tym kiedyś marzono – sprzyjać budowie globalnej wspólnoty, wzmacniają tylko nasze naturalne tendencje do zamykania się w niewielkich totemicznych plemionach-bańkach, krajobraz robi się jeszcze bardziej problematyczny. Zwłaszcza, że w tych bańkach zanikają zupełnie takie kategorie jak prawda i fałsz, rzetelność i nierzetelność. Prym za to wiodą intensywne emocje, szybkie gratyfikacje i rytualne potwierdzenie wspólnej racji, niezależnie od tego, czy ma ona cokolwiek wspólnego z rzeczywistością”.

To w tym kluczu warto spojrzeć na halloween i wysyp zachowań na ulicach i wpisów w internecie: jedni za; inni przeciw. A wszystko podlane „argumentacją” typu: przecież to niewinna zabawa, albo zamach na naszą kulturę. Pozwólcie proszę, że spojrzę na to szerzej. To kolejna z propozycji – jakich – nie dyskutuję teraz o tym, na radzenie sobie z tematem umierania.

Ja tylko, po prostu przypomnę, że wielu z nas dostało odpowiedź na śmierć. Ta odpowiedź nazywa się Jezus i Jego Zmartwychwstanie. Tylko czy słuchamy nauczycieli?

Jeszcze raz Stawiszyński: „Nie da się ukryć, że w takim świecie refleksja jest towarem deficytowym. Wszystko tu bowiem domaga się błyskawicznej, jednoznacznej reakcji, znaku plus albo minus – i to już, natychmiast, teraz. Buzują emocje, a nie argumenty, które w tego typu klimacie, mogą co najwyżej wzbudzać irytację. Szczególnie jeśli problematyzują jakieś gremialnie uznawane dogmaty, jakieś grupowe sympatie albo antypatie, jakieś niekwestionowane, rzekome oczywistości, co do których panuje niepisana umowa, że się ich nie poddaje żadnemu krytycznemu namysłowi. Otóż … dystans, niespieszna analiza unikająca łatwych utożsamień i zbiorowych odruchów są potrzebne co najmniej tak samo jak maseczki w czasie pandemii. Bo choć w erze obrazu, emotikonu i bezzwłocznego działania myślenie i rozumienie nie cieszą się specjalną estymą – nic bez nich nie zmienimy na lepsze, nie będziemy bowiem wiedzieć, co by należało zmienić i dlaczego”.

Pójdę na cmentarz. Teraz częściej niż zazwyczaj. Pójdę, żeby pomodlić się za zmarłych. Może mnie – księdzu – jest nieco łatwiej o tym mówić: może tak jest. Natomiast wykorzystam to, co dostałem: moją odpowiedzią na śmierć jest: „ … wierzę w świętych obcowanie, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie, żywot wieczny. Amen”.

I nie chodzi mi tutaj o żadne łatwe odpowiedzi. Kto zadał sobie trud poznania jak kształtowało się Wyznanie Wiary, wie o czym mówię. (W tym roku jest okrągła rocznica Soboru w Nicei 325). Mam po prostu w pamięci człowieka, który przyszedł zgłosić pogrzeb swojej mamy. Sam siebie określił jako niewierzący a po chwili dodał, że … sam już nie wie. „Chciałbym jednak, żeby Bóg był, bo … wtedy jest szansa, że spotkam znowu swoją mamę”.

Farski Proboszcz

::news{"type":"see-also","item":"14267"}

::news{"type":"see-also","item":"14264"}

::news{"type":"see-also","item":"14246"}

::news{"type":"see-also","item":"14240"}