Umarłych pogrzebać - felieton ks. Dariusza Brylaka na Dzień Zaduszny

Ponoć realnie dopuszczamy do siebie myśl o umieraniu, o śmierci około dwudziestego piątego roku życia. Być może jest to związane z dojrzewaniem mózgu? Do niedawna młodego człowieka określano jako kogoś w przedziale wiekowym między piętnaście a właśnie dwadzieścia pięć lat. To pewne jest ze sobą powiązane – myśli o umieraniu i czas osiągania dojrzałości. Tylko, że …obecnie dojrzewamy później. A wspomniana młodość – jej zakończenie przypada na trzydziesty rok życia. Co zrobić kiedy życie zderzy nas z tematem śmierci w momencie kiedy jestem zupełnie niedojrzały?

Miałem dwadzieścia dwa lata, kiedy stałem nad otwartą trumną przyjaciela. Byliśmy równolatkami, razem nas wychowywano. Przegadaliśmy ze sobą niejedną noc. I pamiętam jak sam na sam stałem z nim w kaplicy. On w trumnie, ja obok. Przeżyłem wstrząs. Nie byłem wstanie podnieść woalu, którym był okryty.

To było w tym roku. Zadzwonił telefon. W słuchawce usłyszałem kobiecy głos. Po upewnieniu się, że ta osoba rozmawia z księdzem, popłynęła opowieść. Nie zdradzę wszystkich szczegółów. Chodziło o to, że trzeba pomóc koleżance, ponieważ będzie pogrzeb. Taki był początek. Potem okazało się, że ta koleżanka z pracy jest już zupełnie sama i tym pogrzebem chce się zająć zupełnie obca jej osoba – moja rozmówczyni. „Czy to doby pomysł? Proszę księdza, jak to zrobić? Ona nie ma tu nikogo, jest zupełnie rozbita”.

Wczoraj wieczorem poszedłem na cmentarz. Jest coś pociągającego w tej wieczornej scenerii. Poszedłem incognito, żeby swoją osobą nie przeszkadzać ludziom. Nigdy nie wiadomo kogo spotkasz na cmentarzu i myślę tutaj o osobach, którzy przeżywają żałobę, których rany po odejściu bliskiej osoby są bardzo świeże. Aha, nie pomyliłem się. Tak to są RANY, kiedy kogoś bliskiego już nie ma. Tutaj z olbrzymią pomocą przychodzi nasza religia. To właśnie jest jej podstawowy cel: ZAUFANIE WOBEC KOGOŚ, KTO PRZEPROWADZA PRZEZ ŚMIERĆ. Mimowolnie słyszę rozmowy ludzi spacerujących po cmentarzu. Rozmawiają o … życiu. Śmieją się, żartują. Nie potrafię się w tym odnaleźć. Gdybym miał dziecko, wykorzystałbym ten czas na opowieść o ludziach, którzy śpią w prochu ziemi.

Zastanawia mnie, że kiedy jest pogrzeb rodzina coraz częściej prosi o … nieskładanie kondolencji. Próbuję zrozumieć dlaczego tak się dzieje? Oczywiście nie zadaję tego pytania kiedy taka prośba pada. Interesuje mnie jednak ten mechanizm. Jeden z pracowników firmy pogrzebowej mówi, że to jakaś forma ucieczki, nie przyjmowania tego co się wydarzyło. Czy tak jest? Wspomniany pracownik ciągnie dalej swoją opowieść: „ksiądz sobie nie wyobraża jak przez lata zmieniło się nasze podejście do śmierci”. Patrzę na niego, nic nie mówię, nie chcę sugerować dalszego kierunku wypowiedzi. „Dzisiaj ma być szybko i ładnie, reszta się nie liczy” – opowiada. Tak sobie myślę, że to kolejny temat do ważnej rozmowy. Teraz jednak są sprawy ważniejsze. Trzeba zyskać odpust za swoich zmarłych. I bardziej niż do tej pory poświęcić im swoją modlitwę. Może to dziwnie zabrzmi, ale przebywanie ze zmarłymi … bardzo uspokaja.

Farski Proboszcz