„Wiara to taki styl życia i ja się tego nie wstydzę”. Proboszcz o tym, co dziś najważniejsze. Słowo na niedzielę ks. Darka Brylaka

Zakończyliśmy tydzień misyjny w Kościele. Mam nadzieję, że odkrywamy podstawową prawdę: jesteśmy świadectwem dla świata tylko wtedy, kiedy jesteśmy zjednoczeni. I o ile potrafimy i chcemy być razem, o tyle możemy przekazać kolejnym pokoleniom, a raczej zainteresować ich tym, czym sami żyjemy.

Przekaz wiary dokonuje się tylko we wspólnocie – nigdy w pojedynkę. Otóż właśnie wspólnotowość i jej znaczenie oraz cel musimy mocno odkrywać!!! Dlaczego? Ponieważ to jest wypełnienie testamentu Jezusa: idźcie na cały świat, oraz mamy przygotować siebie na to, co będzie za dziesięć czy dwadzieścia lat.

Ucieszyłem się niezmiernie ponieważ odbyłem kolejną rozmowę z młodym człowiekiem. W pewnym momencie z jego ust padają słowa: wie ksiądz, wiara to taki styl życia i ja się tego nie wstydzę. Hip, hip, hurra!!! Dokładnie o to chodzi.

W ostatnią niedzielę października mamy we wspólnotach parafialnych takie wydarzenie jak uświadomienie sobie, że nasi przodkowie zbudowali i poświęcili świątynię, w której my dzisiaj jesteśmy. Ten fakt kapitalnie pokazuje … sztafetę wiary. Dodatkowo w Fara Pleszew ostatnia niedziela miesiąca to niedziela katechetyczna – czyli taka, podczas której przekazujemy sobie podstawową wiedzę na temat swojej wiary. Dlaczego tak? Ponieważ odsetek osób niepraktykujących rośnie szybko wśród wykształconych ludzi. Tymczasem wiara musi mocno opierać się na nauce, inaczej staje się zabobonem i dewocją. Tym razem w ostatnią niedzielę poruszamy temat katolickiego pogrzebu.

Uwaga, ktoś może w tym momencie powiedzieć: ale dużo wątków, jak to wszystko się łączy? Jeszcze chwilkę cierpliwości i uważności poproszę. Mogę zaświadczyć, że właśnie w sytuacji pogrzebu widzę w kościele ludzi, których już dawno mentalnie we wspólnocie Kościoła nie ma. Chcę też zaświadczyć, że właśnie dzięki udziałowi w pogrzebie i przez całe doświadczenie śmierci bliskiej osoby, wiele osób wraca do KOŚCIOŁA. Dlaczego?

Boję się prostych odpowiedzi, raczej zarysuję przestań, która jest potrzebna, żeby człowiek w sytuacji granicznej, mógł skorzystać z pomocy. Dopiero tutaj widać co to znaczy: misyjna parafia.

Po pierwsze: wspólnotowość – jeśli odważę się podzielić z Tobą swoim bólem po stracie bliskiej mi osoby nawiązuję z tobą więź i staję się dla Ciebie kimś, kto może pomóc Tobie zachować się w sytuacji bezradności. To jest bezcenne doświadczenie. Mam w parafii takie wspomnienie o człowieku, który musiał w pojedynkę zmierzyć się z pogrzebem mamy. Zaopiekowali się nim jego wierzący, dodam bardzo młodzi, przyjaciele. Dziś ten człowiek jest w Kościele, ponieważ … doświadczył wspólnotowości i wszystkiego, co wspólnotowość definiuje. Dostał pomoc, o którą nawet nie był w stanie poprosić. Ludzie sami przyszli do niego i pomogli zorganizować … piękny pogrzeb dla mamy.

Po drugie: mądrość – wiedza o tym, co jest dla mnie ważne, spójny przekaz wiary. Umiejętność argumentowania dlaczego wierzę i dlaczego dokonałem takiego WYBORU w swoim życiu. Nie wystarczą dzisiaj odpowiedzi typu: chodzę do kościoła bo tak zostałem nauczony lub jestem chrześcijaninem bo urodziłem się w takiej wierze. Umiejętność logicznej opowieści o swojej wierze jest dzisiaj bezcenna. Ta zdolność mocno dochodzi do głosu właśnie w sytuacji pogrzebu. Wiedza o tym, co należy zrobić wobec zmarłej osoby. W ten sposób staje się odpowiedzią na odwieczne pytania człowieka a dzisiaj dodatkowo jeszcze musi te pytania prowokować.

Po trzecie: piękno liturgii – zewnętrzny wyraz jest ważny. W myśl zasady: jak Cię widzą tak cię piszą. I nie chodzi o zewnętrzną fasadę a raczej o to, że kiedy coś jest prawdziwie Twoje, żyjesz tym, identyfikujesz się, to dbasz o to. Wewnętrzne życie wiary wyrażamy przez wspólną modlitwę. Nazywa się to liturgią. Marzy mi się w parafii piękna, pełna rozumianych znaków liturgia, w którą są zaangażowani wszyscy obecni na modlitwie. Cieszy mnie, ze coraz bardziej idziemy w tym kierunku w Fara Pleszew. Kiedy jest pogrzeb, właśnie liturgia pełna spokoju, powagi, oszczędności w słowa, za to pełna symboli, jakby prowadzi człowieka przez trudny czas pożegnania z bliskim. Dokonuje się coś, co jest trudno uchwytne, ale ten ryt mnie wtedy prowadzi. Mam wiele świadectw od ludzi w stylu: dziękuję za taki pogrzeb.

Te trzy wyżej wymienione punkty: wspólnotowość, mądrość i piękno liturgii są takim fundamentem koniecznym, żeby ktoś został lub wrócił do WSPÓLNOTY KOŚCIOŁA. Nie jesteśmy Kościołem Jezusa, kiedy tego fundamentu nie mamy.

Farski Proboszcz