Jest taki bezinteresowny dar dostępny dla każdego od zaraz. Przyjmujesz? Felieton ks. Darka Brylaka

Kiedy widzę jak wiele dostałem, jak wiele zawdzięczam tym osobom, dla których, z jakiegoś powodu jestem ważny, to nie ma żadnego problemu z wdzięcznością czy z moją odpowiedzią na dar z ich strony.

Powyższe zdanie jest prawdą czy fałszem? Może trzeba je przeczytać jeszcze raz i jeszcze. Przyznaję, że w zamierzony sposób zostało rozbudowane. Chodzi o wejście w określony sposób myślenia.

W Ewangelii na niedzielę mamy koleją opowieść Jezusa o obdarowaniu człowieka ze strony Boga. Pojawiające się tam słowo - talent - nie ma nic wspólnego z jakimiś cechami charakteru, uzdolnieniami, smykałkami czy czymś podobnym. W słowie talent (w czasach Jezusa to coś w rodzaju środka płatniczego – około 30 kilogramów złota lub srebra), kryje się bezinteresowny dar, jaki Bóg sam z siebie daje człowiekowi. Na ten dar nie da się zapracować, zasłużyć, zakupić. Po prostu jestem kochany ZA DARMO. Zostałem obdarzony taką miłością. „Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa”. (Ewangelia według Mateusza rozdział 25).

Podoba mi się to słowo – ZARAZ – w znaczeniu od razu, natychmiast, bez zwłoki, ociągania się, liczenia co z tego będę miał. Po prostu widzę, że jestem kochany i … co z tym robię? To jest sedno SŁOWA na niedzielę.

Jest oczywiście druga opcja: „Ten zaś, który otrzymał jeden (talent), poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana”. (Ewangelia według Mateusza rozdział 25).

W którym obrazie widzę siebie samego? Tak konkretnie, bez żadnego „ale”, „to zależy” itp. Warto przypomnieć sobie swoje zachowania z takich momentów kiedy byliśmy w kimś zakochani. Co to z nami robiło?

Niesamowite jest to, że dla Jezusa jestem całym światem i teraz nieco bardziej docierają do mnie Jego słowa z Ostatniej wieczerzy: „Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby widzieli chwałę moją, którą Mi dałeś, bo umiłowałeś Mnie przed założeniem świata”. (Ewangelia według Jana rozdział 17).

Jezus nie czeka, nie ociąga się ale działa natychmiast, od razu, ZARAZ. Tym bezcennym talentem, który On trzyma w ręku jestem … ja. To musi być coś niesamowitego, kiedy ktoś na Ciebie patrzy i widzi jak się rozwijasz, pokonujesz kolejne bariery, granice, zdobywasz nowe kompetencje. Wiele razy np. na kolędzie, kiedy spotykam samotnego człowieka i słucham jego opowieści o życiu: jak się troszczył, martwił, pracował, podchodzę i upewniając się, że mnie słyszy, mówię: brawo – dała pani/pan radę!!! Oczy ludzi w takim momencie mówią wiele. Zrobiła pani/ zrobił pan … kawał dobrej roboty.

Farski Proboszcz