Dziś regionalizmy i gwara są popularne. Dlatego odwołuję się do obrazu gnotka. Kto wie co to jest? Uważam, że natychmiast należy wrócić do tego przedmiotu. Uważam, że każdy chłopak na poziomie około trzynastu lat powinien zacząć używać gnotka i siekiery. Myślę, że te dwa przedmioty otworzyłby oczy na wiele spraw.

Gnotek trzeba było umieć wybrać. Najlepsze były te z odziomka i oczywiście, jeśli to tylko było możliwe, z jak najtwardszego drzewa. Każdy, kto rąbał drewno, powinien wiedzieć dlaczego to jest ważne. Dla laików dodam, że gnotek z odziomka pozwalał rąbać drewno nie tylko długo ale … skutecznie, zaoszczędzając przy tym mnóstwo sił i czasu. Do takiej wiedzy można dojść na dwa sposoby.

Pierwszy to osobista suma doświadczeń. Przy tym założeniu, dodać jeszcze trzeba, że należy być bardzo uważnym. W przeciwnym razie traci się masę energii oraz naraża się człowiek na większe niebezpieczeństwo np. fruwające we wszystkich kierunkach szczapy drewna …, o nieprzewidywalnym ruchu siekiery nie wspominając. Drugi sposób odkrycia wartości solidnego gnotka to … opowieść i doświadczenie kogoś, kto chce lub musi nauczyć Ciebie takiej sztuki jak … rąbanie drzewa. Proszę sobie dopowiedzieć, który sposób jest lepszy. Wrócę jeszcze do myśli z pierwszego akapitu: uważam, że każdy chłopak na poziomie około trzynastu lat powinien zacząć używać gnotka i siekiery. Dodam: najlepiej pod okiem i opieką ojca … pod warunkiem, że ojciec umie to robić. Niesamowity sposób na budowanie relacji i autorytetu!!! Gdybym tylko mógł, zrobiłbym z tego obowiązkowy przedmiot w szkole podstawowej. Wszak mówimy o podstawowej umiejętności, która w sytuacji wojny czy braku prądu jest na wagę złota, więcej życia – przeżycia.

Ok. Trzeba się troszkę wytłumaczyć. Skąd ten gnotek? A … z pierwszego czytania z drugiej niedzieli Adwentu: „Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej duch Pański, duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa, duch wiedzy i bojaźni Pańskiej”. (Księga Izajasza 11,1). Proszę sobie wyobrazić taki suchy, popękany, sponiewierany tysiącami uderzeń gnotek. Patrzysz i wzbudza się w Tobie podziw, że drewno może wytrzymać tyle uderzeń siekiery. Można się tym zachwycić!!! I teraz … wyobraź sobie, ze z takiego gnotka wyrasta nowa gałązka. Proszę się nie śmiać. Z niedowierzaniem obserwowałem takie sytuacje i to kilka razy w życiu. Właśnie o tym mówi Słowo Boga w pierwszym czytaniu: pojawi się coś, po ludzku niemożliwego. Pojawi się potomek Jesssego, który jak król Dawid będzie ratować moje życie. Tutaj trzeba odrobić lekcje i wiedzieć kim był król Dawid, a także trzeba wiedzieć, co takiego zawdzięczają mu Izraelici. O Jezusie często będą mówić: Syn Dawida. Będą oddawać Mu cześć wołając: oto nasz Król – to bezpośrednie nawiązanie do tego, że Dawid był królem. To temat na zupełnie odrębną opowieść. Na dziś wystarczy wiedzieć, że między Dawidem a pojawieniem się  Jezusa jest około tysiąc lat. Tyle trwało ich czekanie. Jaka musi być wiara, żeby mieć nadzieję, że z wyschniętego, porąbanego gnotka może wyrosnąć nowe życie? Niemożliwe??? A jeśli powiem, że niektóre drzewa oliwne w Jerozolimie są tymi, które wyrosły z odkopanych przez archeologów, spalonych drzew z roku siedemdziesiątego naszej ery, to nadal powiesz: eee brednie, to niemożliwe? Wiara nie zaczyna się tam gdzie nauka nie zna odpowiedzi. Wiara jest czymś co szuka zrozumienia!!!

Jeszcze kilka słów o siekierze: „W owym czasie pojawił się Jan Chrzciciel i głosił na Pustyni Judzkiej te słowa: «Nawracajcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie». Do niego to odnosi się słowo proroka Izajasza, gdy mówi: "Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, dla Niego prostujcie ścieżki!" Wówczas ciągnęły do niego Jerozolima oraz cała Judea i cała okolica nad Jordanem. Przyjmowano od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając swoje grzechy. (…) Już siekiera jest przyłożona do korzenia drzew. Każde więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień. Ja was chrzczę wodą dla nawrócenia; lecz Ten, który idzie za mną, mocniejszy jest ode mnie; ja nie jestem godzien nosić Mu sandałów”. To jest paradoks. Mój Bóg jest Bogiem paradoksów. Potrafi połączyć ogień z wodą, niebo z ziemią, jasność z ciemnością, śmierć z życiem. Lubię mojego Boga.

Farski Proboszcz

P.S. 

Gnotek to pieniek do rąbania drewna

::news{"type":"see-also","item":"15090"}