Codzienność bywa banalna wręcz pozornie nudna bo przewidywalna. Dwoje ludzi, z powodów trudnych do prostego wytłumaczenia, ma się ku sobie. To jest jakaś tajemnica. Dlaczego ten konkretny człowiek zwraca swoją uwagę na tamtego człowieka? I żeby być razem, ta druga strona musi odczytać całe zainteresowanie sobą i je przyjąć. Dobrze jest zwrócić uwagę na cały ten proces. Wszak dotyczy on każdego z nas i to nie tylko w zakresie matrymonialnym, o czym, poniekąd będzie ten tekst. Ten proces interesowania się DRUGIM przenika całe nasze życie i oscyluje między koncentracją uwagi a jej porzuceniem. Warto tutaj zwrócić uwagę na fakt, że ewolucyjnie właśnie w ten proces wpisuje się nasze: zostać czy uciekać. Od podjęcia tej przecież zależało to czy przeżyję czy … nie. O to samo chodzi w opowieści o Józefie i Maryi.

„Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienna za sprawą Ducha Świętego. Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem prawym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie”. Trzeba wiedzieć jednak, że z narodzeniem Jezusa wcale tak nie musiało być!!! To nie zaprogramowana bajka, w której umieszczone osoby, odgrywają przewidziane dla nich role. Józef i Maryja mogli podjąć inne decyzje i tylko dlatego, że ich nie podjęli, urodziło się dziecko. Wszystko w tamtym czasie przemawiało za podjęciem innej decyzji: zwyczaje, prawo. Dlaczego Józef wyszedł poza powszechnie przyjęty schemat zachowań???

Wzmocnijmy tę opowieść. Jakie było prawo? Co Józef w zaistniałej sytuacji powinien był zrobić? „Jeśli dziewica została zaślubiona mężowi, a spotkał ją inny jakiś mężczyzna w mieście i spał z nią, oboje wyprowadzicie do bramy miasta i kamienować ich będziecie, aż umrą”. (Księga Powtórzonego Prawa 22, 20). Proszę nie oburzać się na te słowa – nie żyjemy w tamtym czasie!!!

Józef ma podjętą decyzję: oddali Maryję. Takie zachowanie pozwoli na to, by nikt jej nie ubliżał i … pozwoli na to, by … przeżyła Ona i Dziecko. Innymi słowy – podejmując takie rozstrzygnięcie, Józef jakby bierze konsekwencje całej sytuacji na siebie. Jakby chciał powiedzieć: zostawcie ją, to … przeze mnie!!!

Wyżej padły słowa, że był człowiekiem prawym, czyli jakim? Cechą ludzi dojrzałych jest wyjście poza siebie, często wbrew przyjętym rozwiązaniom i sposobowi myślenia powiązanego z działaniem. Ten człowiek, takim zachowaniem naraża się wszystkim dookoła. Jednocześnie, to właśnie tacy ludzie, ze swoim niekonwencjonalnym sposobem myślenia i działania popychali ten świat do przodu!!!

Józef po spotkaniu z Bogiem zmienił decyzję, którą wcześniej był podjął. „Zbudziwszy się ze snu, Józef uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański: wziął swoją Małżonkę do siebie”. To jest fascynujące. Jak do tego dochodzi, że podejmujesz taką a nie inną decyzję. Co tobą kieruje? Skąd wziąłeś siłę do podjęcia decyzji, która wywoła powszechne niezrozumienia, dezaprobatę, drwiny? Itd. Itp.

Przychodzi do mnie grupa młodych ludzi. Świetne jest to jak rozmawiamy, jak zadają pytania i słuchają. Lubię patrzeć jak ośmielają się ze spotkania na spotkanie. Co jest ich wspólną cechą? Strach przed zadawaniem pytań, żeby … nie popełnić błędu. Dla rozluźnienia atmosfery rzucam pytanie: jedziemy na nartę i wskazuję na swoją kulawą jeszcze nogę. Uśmiechają się i nagle pada: ale ja nie umiem jeździć! Właśnie o to chodzi, że pojedziemy się uczyć. Mam wrażenie, że nie podejmują wyzwań ponieważ zwycięża ich strach przed porażką.

To są młodzi ludzie. Oni się kształtują, dlatego świetnie, że przychodzą. Natomiast cechą ludzi dojrzałych jest wyjście poza siebie.

Prawda czy fałsz?

Farski Proboszcz

::news{"type":"see-also","item":"15213"}