Od ponad 60 lat Kościół próbuje na nowo odkryć i żyć swoją tożsamością. Początkiem takiego nowego spojrzenia było wydarzenie znane pod nazwą Sobór Watykański II. Mądry papież Jan XXIII zauważył, że Kościół (czyli kto?) coraz bardziej rozmija się z codziennością.

A ponieważ życie nie znosi pustki to Kościół zaczął dryfować w stronę jakieś bliżej trudnej do określenia niszy – czegoś w rodzaju skansenu, do którego czasem się wchodzi na wycieczce, żeby zobaczyć jak to było kiedyś. Tymczasem Bóg działa tu i teraz i sam Kościół musiał na nowo przypomnieć sobie: po co jest.

Tożsamością Kościoła jest chrzest!!! UPS. O co chodzi? Przecież wielu z nas jest ochrzczonych. Tak, to prawda, no to chodźmy się zapytać: po co przyjąłeś chrzest – bo … nikt Cię nie zmuszał. Odpowiedzi na pytanie po co chrzest w najlepszym wydaniu są następujące: żeby nie wylądować w piekle lub, nieco bardziej zaawansowana: żeby nie mieć grzechu pierworodnego. Boję się tego technicznego języka z kościoła, który nie jest rozumiany w codzienności i potem wyśmiewamy się np. z piekła. Tymczasem to są poważne sprawy. Myślę, że wielu z nas spotkało się ludźmi, którzy nie wiedzą kim są – trudno jest z takimi osobami żyć, pracować. Prawda?

Kościół postanowił na nowo odszukać swoją tożsamość. Idzie opornie – szczerze mówiąc. Ważne jest jednak to, że zostaliśmy na tę drogę skierowani. Dzięki Janie XXIII, dzięki Tobie … Duchu Święty.

Z pomocą na pytanie o tożsamość Kościoła przychodzi pierwsze czytanie z niedzieli (to niedziela Chrztu Jezusa, która kończy okres Bożego Narodzenia). Usłyszymy albo usłyszeliśmy takie słowa: „To mówi Pan: "Oto mój Sługa, którego podtrzymuję, Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Sprawiłem, że duch mój na Nim spoczął; on przyniesie narodom Prawo. Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zgasi ledwo tlejącego się knotka. On rzeczywiście przyniesie Prawo. Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy. Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności". (Księga proroka Izajasza 42). Czytając te słowa warto odczytać je … osobiście, że one są o mnie. To znaczy, Ktoś tak o mnie myśli!!! Upraszczając: jestem tak kochany przez Boga, że chcę być do Niego w codzienności podobny i po prostu … naśladuję Go.

W ten sposób od tożsamości przechodzimy do misji. Ktoś kto wie kim jest w naturalny sposób oddziałuje na swoje otoczenie. A właśnie takie jest ostatnie polecenie Jezusa dla Apostołów: żeby szli na cały świat – czyli do każdego człowieka i … chrzcili – czyli pokazywali innym jaka jest ich tożsamość – kim jesteś!!!

Żeby samemu stać się KIMŚ, trzeba żyć przy kimś, kto wie kim jest!!! Dziecko, które nie ma przy sobie rodziców, kim się staje? I dobrze wiemy, że nadanie komuś tożsamości nie odbywa się tylko przez powierzchowne bycie. Warto teraz spojrzeć na Jezusa i Jego zaangażowanie wobec człowieka. Od samego swego początku na ziemi, Jezus jest blisko człowieka. To dlatego przyjmuje od Jana chrzest, chociaż Jan protestuje: kto od kogo potrzebuje chrztu? Tutaj trzeba rozpocząć długą i cierpliwą rozmowę: czym jest chrzest? Jak rozumiesz ten sakrament? To są pytania o naszą tożsamość. Kim jest dla Ciebie Jezus? Dlaczego jesteś w Kościele?

Zapraszam.

Farski Proboszcz

::news{"type":"see-also","item":"15724"}

::news{"type":"see-also","item":"15725"}

::news{"type":"see-also","item":"15718"}

::news{"type":"see-also","item":"15715"}

::news{"type":"see-also","item":"15709"}