O głodzie. Dlatego nie cenimy, nie jesteśmy wdzięczni ? Felieton z pleszewskiej Fary

Byłem zaszokowany, kiedy dotarłem do informacji, że ponoć, obecnie, więcej ludzi na świecie umiera z przejedzenia niż z głodu. Przypominam sobie też taką narrację sprzed wielu lat, że ziemi grozi przeludnienie i zwyczajnie nie będzie czym wykarmić tak wielką społeczność. Było to w czasach kiedy przekroczyliśmy na ziemi liczbę pięciu miliardów osób.

Nie mam pojęcia czy ktoś z szanownych czytających te słowa, przeżył kiedyś głód. Ja – nie, mój świętej pamięci tata – tak. Często o tym wspominał, powtarzając takie powiedzenie, że „głód jest najlepszą przyprawą”. Muszę wyznać, że wiele razy denerwował mnie swoim zachowaniem, kiedy np. wracałem z jakieś podróży, a jego pierwszymi słowami było: „chodź, zjedz”. Syty głodnego nie zrozumie – jakie to prawdziwe.

Tym bardziej trudno jest zmierzyć się z dzisiejszą Ewangelią, w której Jezus dba o tak prostą rzecz jak chleb i to ten zwyczajny, powszedni. Ciekawe, co miał na myśli, kiedy uczył apostołów modlitwy i tam przecież padają te słowa: „chleba naszego powszedniego dawaj nam na każdy dzień”. To tak proste, że odkrywasz siłę tych słów dopiero kiedy jesteś … głodny.

Nie czujemy głodu!!! Dlatego nie cenimy, nie jesteśmy wdzięczni??? Trzeba sobie zdać sprawę z tego, że jesteśmy obrzydliwie bogatymi ludźmi: mamy zapasy jedzenia, domy, ubrania na zmianę i pieniądze na kontach. Tak, jesteśmy bardzo bogatymi ludźmi!!!

W Ewangelii usłyszymy takie słowa: „A gdy nastał wieczór, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: "Miejsce to jest pustkowiem i pora już późna. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności". Lecz Jezus im odpowiedział: "Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść!" Odpowiedzieli Mu: "Nie mamy tu nic prócz pięciu chlebów i dwóch ryb". On rzekł: "Przynieście Mi je tutaj". Kazał tłumom usiąść na trawie, następnie wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo i połamawszy chleby, dał je uczniom, uczniowie zaś tłumom. Jedli wszyscy do syta, a z tego, co pozostało, zebrano dwanaście pełnych koszy ułomków. Tych zaś, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci”. (Ewangelia Mateusza rozdział 14). Zastanawia mnie to Jezusowe: wy dajcie im jeść oraz to, że po wszystkim zostały resztki, o które Jezus kazał najwyraźniej zadbać, pozbierać. To takie wymowne.

Kiedy jestem na urlopie (mogę sobie na to pozwolić – to też jakaś forma bogactwa), przeznaczam go, na odnalezienie własnych głodów. Przepraszam, nie będą teraz się chwalił gdzie to nie jestem, albo fałszywej skromności prezentował. Chcę zaznaczyć, że urlop dla mnie jest takim czasem, gdzie mogę na nowo spojrzeć na codzienność. Ponoć Norwid mówił, że „odpocząć to począć na nowo”. Właśnie o coś takiego mi chodzi, o spojrzenie na siebie inaczej. I wiecie co? Wiele własnych głodów zaczynam widzieć. Wystarczy trochę pustkowia, odejścia na bok. Warto zobaczyć, że możesz być głodny nie tylko chleba. W końcu nie samym chlebem człowiek żyje. To zadziwiające, że Jezus wybrał odejście na bok, po śmierci swego przyjaciela Jana Chrzciciela. Jakby chciał przeżyć ten brak!!! Tak zaczyna się Ewangelia: „Gdy Jezus usłyszał o śmierci Jana Chrzciciela, oddalił się stamtąd łodzią na pustkowie, osobno”. (Ewangelia Mateusza rozdział 14). Próbuję tak robić na … urlopie -wybrać jakiś rodzaj niedostatku. Wiele własnych głodów można doświadczyć.

Pocieszające jest to, że twój głód może być komuś potrzebny. Dziwne prawda, kiedy słyszysz Jezusowe: „daj im jeść” a ty patrzysz i myślisz: przecież nic nie mam, sam jestem głodny!!!

Farski Proboszcz