Zdekulturowaliśmy sami siebie i teraz zbieramy owoce. Herezje człowieka i społeczeństwa. Felieton pleszewskiej Fary

Zauważyliście, że w jednym z aktów pokutnych na początku Mszy padają słowa: „spowiadam się Bogu wszechmogącemu i wam, bracia i siostry, że bardzo zgrzeszyłem myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem”? O znaczenie dobrego myślenia chcę dzisiaj wołać!!! Ciąg słów: myśl, mowa, uczynek … nie jest tutaj przypadkowy.

Najpierw uściślijmy pojęcia. Według Słownika Języka Polskiego herezja to:

1) pogląd religijny sprzeczny z dogmatami religii panującej

2) odstępstwo od powszechnie przyjętego poglądu Odsyłam do ciekawej lektury np. Słownik herezji.

Dzisiaj, z pewnych powodów, które pokażą się na końcu felietonu, chcę zwrócić uwagę na dwie herezje.

Pierwsza to: pelagianizm. W największym skrócie, chodzi w niej o to, że: „człowiek jest w stanie robić dobre, zasługujące na zbawienie uczynki sam, bez pomocy łaski bożej”. (Za: https://wsjp.pl/haslo/podglad/64526/pelagianizm). No i tutaj można rozpocząć przepiękną dyskusję: czy jestem sam z siebie zdolny do dobra? Nie rozmawiamy, niestety, na takie tematy. Umykają one dzisiaj naszej myśli. Odsyłam do przepięknego obrazu z pierwszego czytania na niedzielę. „Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę z tłustego mięsa, ucztę z wybornych win, z najpożywniejszego mięsa, z najwyborniejszych win. Zedrze On na tej górze zasłonę, zapuszczoną na twarz wszystkich ludów, i całun, który okrywał wszystkie narody; raz na zawsze zniszczy śmierć. Wtedy Pan Bóg otrze łzy z każdego oblicza, zdejmie hańbę ze swego ludu na całej ziemi, bo Pan przyrzekł. I powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg, Ten, któremu zaufaliśmy, że nas wybawi; oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność; cieszmy się i radujmy z Jego zbawienia! Albowiem ręka Pana spocznie na tej górze”. (Księga Izajasza 25 rozdział). Uważny czytelnik zauważy, że podmiotem działającym jest Bóg. On daje mi szczęście, błogosławieństwo. On mnie prowadzi, chroni i pokazuje właściwe wybory.

Oczywiście jestem istotą wolną i mogę nie zgodzić się na Bożą opiekę. O tym jest Ewangelia. O nieprzyjęciu Bożego zaproszenia: „Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę; woły i tuczne zwierzęta ubite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę!” Lecz oni zlekceważyli to i odeszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy, pozabijali”. (Ewangelia według Mateusza rozdział 22). 

Jeszcze o obiecanym gnostycyzmie muszę chociaż nadmienić i już się wszystko wyjaśni. Otóż gnostycyzm to: religijno-filozoficzny kierunek powstały w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, łączący elementy chrześcijaństwa, filozofii hellenistycznej i religii wschodnich (…) gnostycyzm wiąże się z autosoteriologią, a więc wiarą w możliwość samo zbawienia”. (Za https://sjp.pwn.pl/sjp/;2462188.html).

Nie chcę dawać łatwych odpowiedzi, ale nie chcę też zostać bez żadnych odpowiedzi, kiedy dramatyczne pytania same cisną się na usta w kontekście ostatnich wydarzeń w naszym kraju.

Zdekulturowaliśmy siebie i teraz zbieramy owoce. „Człowiekowi, który żyje w skrajnej autonomii, wydaje się, że może zbawić się sam, bez uznania, że w tym, co jest w nim najgłębsze, zależy od Boga i od innych. Do zbawienia człowiek stara się więc dojść o własnych siłach lub zdając się na czysto ludzkie struktury, niezdolne przyjąć nowość Ducha Bożego. Z drugiej strony swoisty neognostycyzm proponuje zbawienie czysto wewnętrzne, ograniczone do subiektywizmu. Chce się w ten sposób wyzwolić człowieka z ciała i świata materialnego, w którym nie dostrzega się już opatrznościowej ręki Stworzyciela, a jedynie rzeczywistość pozbawioną sensu i podatną na manipulacje w zależności od ludzkich interesów”. (Za https://zakony-zenskie.pl/kongregacja-nauki-wiary-ostrzega-przed-nowymi-formami-pelagianizmu-i-gnozy/).

Długa droga przed nami.

Farski Proboszcz