Dokąd idziesz i po co? Odpowiedzią na zagubienie jest wiara. Felieton z pleszewskiej Fary

Zacznijmy od pierwszego czytania na niedzielę. To opowieść o fragmencie życia Eliasza. Jest on prorokiem, jednym z największych w Starym Testamencie. Tak ważnym, że wiele wieków później będą pytać Jezusa: Czy Eliasz już przyszedł? W znaczeniu: jest ZNOWU z nami? Eliasz działał około osiem wieków przed Jezusem i to w czasie, kiedy większość ludzi wierzyła jak chciała. Jego misja polegała na pokazaniu prawdziwej wiary. Czytanie pierwsze pokazuje go w kryzysie. On ucieka, chroni się w jaskini. Jego życie jest tak mocno zagrożone, że właściwie tylko … czekać na śmierć. Wszystkie drogi wyjścia zostały odcięte. I w takim doświadczeniu słyszy słowo Boga: „Gdy Eliasz przybył do Bożej góry Horeb, wszedł do pewnej groty, gdzie przenocował. Wtedy Pan skierował do niego słowo i przemówił: Wyjdź, aby stanąć na górze wobec Pana! A oto Pan przechodził. Gwałtowna wichura rozwalająca góry i druzgocąca skały [szła] przed Panem; ale Pan nie był w wichurze. A po wichurze - trzęsienie ziemi: Pan nie był w trzęsieniu ziemi. Po trzęsieniu ziemi powstał ogień: Pan nie był w ogniu. A po tym ogniu - szmer łagodnego powiewu. Kiedy tylko Eliasz go usłyszał, zasłoniwszy twarz płaszczem, wyszedł i stanął przy wejściu do groty”. ( 1 Księga Królewska, rozdział 19). Co tutaj się dzieje? Nie chodzi o podziwianie widoków, które potem wrzucisz na instagrama. Nie chodzi o zdobycie niebezpiecznego szczytu, adrenalinę, satysfakcję. Chodzi o … spotkanie.

Eliasz jest w kryzysie. On chce umrzeć, nie widzi dla siebie wyjścia. Według swoich myśli, jego życie nie ma już sensu. Doszedł do kresu. Często spotykam takich ludzi. Cieszy i onieśmiela mnie jednocześnie to, że przychodzą. Proszę pozwolić, że nie będę więcej tłumaczył. Dodam tylko, że wielu jest takich ludzi, w takiej sytuacji jak Eliasz z pierwszego czytania. A może, po prostu mam do nich szczęście?

Proszę zauważyć, że tutaj nie ma żadnego taniego, tandetnego pocieszania: "nie martw się Eliaszku – wszystko będzie dobrze, nie przejmuj się tym. ITP. ITD". Jest nakaz: wyjdź i stań przed Panem!!!

Chodzi o spotkanie!!!

Teraz Ewangelia. To bezpośrednia kontynuacja sytuacji sprzed tygodnia. Jezus, po rozmnożeniu chlebów, popędza uczniów, żeby wsiedli do łodzi i popłynęli na drugi brzeg, zanim On odprawi tłumy. Co ciekawe, sam nie wsiada do łodzi ale idzie samotnie na górę, żeby się modlić. Jezus skazuje na samotność zarówno swoich uczniów jak i … w pewnym sensie samego siebie. Tutaj jest połączenie z pierwszym czytaniem: Eliasz też jest sam!!! To spotkanie samotności – śmiem twierdzić, jest nam tak bardzo potrzebne, żeby odkryć … SPOTKANIE. „Gdy tłum został nasycony, zaraz Jezus przynaglił uczniów, żeby wsiedli do łodzi i wyprzedzili Go na drugi brzeg, zanim odprawi tłumy. Gdy to uczynił, wyszedł sam jeden na górę, aby się modlić. Wieczór zapadł, a On sam tam przebywał. Łódź zaś była już sporo stadiów oddalona od brzegu, miotana falami, bo wiatr był przeciwny. Lecz o czwartej straży nocnej przyszedł do nich, krocząc po jeziorze. Uczniowie, zobaczywszy Go kroczącego po jeziorze, zlękli się myśląc, że to zjawa, i ze strachu krzyknęli. Jezus zaraz przemówił do nich: Odwagi! Ja jestem, nie bójcie się! Na to odezwał się Piotr: Panie, jeśli to Ty jesteś, każ mi przyjść do siebie po wodzie! A On rzekł: Przyjdź! Piotr wyszedł z łodzi, i krocząc po wodzie, przyszedł do Jezusa. Lecz na widok silnego wiatru uląkł się i gdy zaczął tonąć, krzyknął: Panie, ratuj mnie! Jezus natychmiast wyciągnął rękę i chwycił go, mówiąc: Czemu zwątpiłeś, małej wiary? Gdy wsiedli do łodzi, wiatr się uciszył. Ci zaś, którzy byli w łodzi, upadli przed Nim, mówiąc: Prawdziwie jesteś Synem Bożym”. ( Ewangelia Mateusza rozdział 14).

Nie wystarczy wyjść i iść. Trzeba jeszcze zastanowić się do kogo idę i … w którym kierunku. Dla wielu ludzi to za trudne. Wielu ludzi nie chce, nie potrafi, nie umie lub nie ma kogo zapytać: Po co? Dokąd? Kiedy? Jak?

Tymczasem, dopiero po zadaniu takich pytań, zaczyna się największa przygoda.

Jest takie miejsce, w pewnych górach, które ktoś miał szczęście obfotografować i następnie wrzucić na media społecznościowe. Zaowocowało to olbrzymimi kolejkami, korkami (zdziwieniem u miejscowych). Dziś Internet jest pełny zdjęć, owego kultowego (rzekomo) miejsca. Dodam, że chodzi o widoczek jeziorka i gór. Ludzie tłoczą się godzinami, żeby zobaczyć i zrobić własne zdjęcie. Dlaczego o tym wspominam? Ponieważ jest to obraz naszego zagubienia, kryzysu. Nadmienię tylko, że to jeziorko tylko przez chwilę jest jeziorkiem a tak naprawdę to wysychająca, śmierdząca kałuża. Ale przecież, już to słyszę: "każdy ma prawo do swojej prawdy". Akurat – wystarczy posłuchać przekleństw ludzi stojących w niebotycznej kolejce do instagramowego widoku. W kontekście Liturgii Słowa na niedzielę, żeby dotknęło to mojego życia, przypomniały mi się dwa teksty Tomasza Mertona: „Panie, mój Boże, nie mam pojęcia, dokąd podążam. Nie widzę drogi przed sobą. Nie mogę wiedzieć na pewno, gdzie ona się kończy, ani też nie znam do końca siebie i fakt, iż sądzę, że spełniam Twoją wolę, nie znaczy, że tak rzeczywiście jest”. (Myśli w samotności. Chleb żywy). Oraz drugi – Na samym dole:

„Byłem na dole w samej pieczarze

Na samym dole gdzie mórz są dna

Głębiej niż Jonasz głębiej niż ryba

Nikt nie był głębiej niż byłem ja (…)

Nie ma znaczenia jak mnie umęczą

Gdzie mi grób znajdą to bez znaczenia

Jakże bezsilne ich nieprawości

Dotknąłem bowiem wiary korzenia (…)

I gdy myśleli że już nie wrócę

Że koniec w piekle chyba utkwiłem

Wtedy na powrót ciało przybrałem

Z głębin wyszedłem w dzwon uderzyłem”.

Farski Proboszcz

::news{"type":"see-also","item":"19862"}

::news{"type":"see-also","item":"19808"}