Reparacje w kontekście przebaczenia - felieton ks. Darka Brylaka z pleszewskej Fary

Dzisiejsza ewangelia to bezpośrednia kontynuacja tematu sprzed tygodnia. Wtedy Jezus przypominał o OBOWIĄZKU upominania oraz wskazał w jaki sposób to robić. Niesamowicie ważny temat, ponieważ chodzi o odpowiedzialność za wspólnotę Kościoła w takim ważnym momencie jakim są problemy, słabości, grzechy. Dużo mówi o nas właśnie to: jak radzimy sobie z grzechem? Jak rozwiązujemy swoje wspólnotowe kłopoty?

Dzisiaj widać zaskoczenie Piotra, który pyta Jezusa o to ile razy ma przebaczać? Odpowiedź Jezusowa jest pełna symboli, podobnie jak i przypowieść, którą przytacza na zilustrowanie swoich słów. „Piotr podszedł do Jezusa i zapytał: "Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini względem mnie? Czy aż siedem razy?" Jezus mu odrzekł: "Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy” ( Ewangelia według Mateusza rozdział 18).

Zanim wejdziemy w kontekst Ewangelii i jej symbolikę, najpierw proszę pozwolić na kilka uwag odnośnie tematu przebaczenia. W ten sposób odkryjemy dlaczego taki tytuł dzisiejszego felietonu. Mit pierwszy: PRZEBACZYĆ NIE OZNACZA ZAPOMNIEĆ. Nie da się zapomnieć doznanej krzywdy!!!. Więcej, chrześcijaństwo nie jest naiwne a dobry Bóg dał nam pamięć właśnie po to, żeby broń Boże nie zapominać i być uważnym, czujnym. Mit drugi: PRZEBACZENIE NIE WYKLUCZA ZADOŚĆUCZYNIENIA, ODSZKODOWANIA, REPARACJI. I wreszcie mit trzeci: NIE DA SIĘ PRZEBACZYĆ O WŁASNYCH SIŁACH.

Teraz o najważniejszym: sztafeta dobra, pokoju, przebaczania ma szansę na wydarzenie się ponieważ jej źródłem, początkiem, inspiracją i przykładem jest … Bóg. Tylko On przebaczy każdemu. Człowiek tego nie potrafi sam z siebie!!! Odkrycie, że Bóg przebaczył moje grzechy, uzdalnia do przebaczania. Przyjęcie miłosierdzia pozwala na jego okazywanie dalej. Przebaczanie pozwala odkryć, że Kościół jest wspólnotą relacji, w której potrafię otrzymywać i dawać a to prowadzi do odkrywania: kim jestem!!!

Przeciwieństwem przebaczenia jest złość, zemsta, uraza. O tym mówi pierwsze czytanie. Co ciekawe, takie zachowania Bóg stawia na równi z największymi grzechami np. bałwochwalstwem czy kazirodzctwem. Dlaczego? Ponieważ to są grzechy, które zrywają relacje a On dba o swój Kościół: „Złość i gniew są obrzydliwościami, których trzyma się grzesznik. Tego, kto się mści, spotka pomsta od Pana, On grzechy jego dokładnie zachowa w pamięci. Odpuść przewinę bliźniemu, a wówczas, gdy błagać będziesz, zostaną ci odpuszczone grzechy”. (Księga Syracha rozdział 27). Skąd akurat takie liczby w dzisiejszej Ewangelii? Ponieważ Bóg zaprowadza sprawiedliwość. I tak liczba siedemdziesiąt siedem jest nawiązaniem do osoby i postawy Lameka, który chciał się mścić za absolutnie niewspółmiernie doznane krzywdy: „Gotów jestem zabić człowieka dorosłego, jeśli on mnie zrani, i dziecko - jeśli mi zrobi siniec! Jeżeli Kain miał być pomszczony siedmiokrotnie, to Lamek siedemdziesiąt siedem razy!”. (Księga Rodzaju rozdział 4). Bóg to naprawia, pokazuje, że można i trzeba inaczej. Zaprasza do nowego życia w którym jest budowanie a nie niszczenie.

Talent to w czasach rzymskich około trzydzieści cztery kilogramy złota lub srebra. Jeden talent srebra to równowartość sześciu tysięcy denarów czyli dwudziestu lat pracy. Dziesięć tysięcy talentów to sześćdziesiąt milionów dniówek czyli dwieście tysięcy lat pracy!!! Jezus używa tutaj hiperboli, aby wykazać nieskończoność przebaczania ze strony Boga. Papież Franciszek często powtarzał, że Bóg nie męczy się przebaczaniem a spowiedź to nie jest sala tortur. Skąd jednak taka liczba: dziesięć tysięcy talentów? Otóż, dla Żydów liczba dziesięć tysięcy talentów kojarzyła się z Hammanem, którą królowi perskiemu – Kserksesowi zaoferował za możliwość WYTRACENIA wszystkich Żydów od Indii aż do Egiptu czyli w całym ówczesnym świecie. (Polecam księgę Estery). Stąd po dziś dzień świętują Purim, dzień ocalenia od zaplanowanej zagłady, w którym pobożny Żyd powinien się upić ze szczęścia, że … żyje. W przypowieści Jezus pokazuje człowieka, który ma podarowany niewyobrażalny dług a sam nie potrafi podarować stu denarów czyli pracy wykonywanej przez jedną trzecią jednego roku. Ten człowiek nie ma przemienionego na obraz Boga serca.

Przebaczenie nie jest tylko i wyłącznie moją prywatną sprawą. Tutaj chodzi o budowanie wspólnoty Kościoła. Dlatego taką siłę ma przebaczenie, które … jest nieprzyjmowane. I jeszcze jedno: Bóg nie ma obowiązku przebaczać!!! A jednak żyję mimo, że grzeszę … nic tylko się upić ze szczęścia.

Farski Proboszcz