Nie zmarnuj daru, który dostałeś. Słowo na niedzielę ks. Darka Brylaka

Głównym tematem w całej Liturgii Słowa na niedzielę jest winnica. Miałem takie dobre doświadczenie w życiu, że mogłem obserwować i słuchać ludzi, którzy całe swoje życie mieli uzależnione od winnicy.

Kochali to co robią i jednocześnie byli jakby skazani na to, czy winnica urodzi owoce, czy będzie można je przerobić, sprzedać i w konsekwencji … przeżyć. „Chcę zaśpiewać memu Przyjacielowi pieśń o Jego miłości ku swojej winnicy! Przyjaciel mój miał winnicę na żyznym pagórku. Otóż okopał ją i oczyścił z kamieni, i zasadził w niej szlachetną winorośl; pośrodku niej zbudował wieżę, także i tłocznię w niej wykuł. I spodziewał się, że wyda winogrona, lecz ona cierpkie wydała jagody”. (Księga Izajasz rozdział 5). Ten cytat to pierwsze czytanie na niedzielę a dokładnie … to stara, przepiękna pieśń o życiu. Wielu z nas zdziwiłoby się co można zrobić z winnego grona, żeby … nic się nie zmarnowało!

Właśnie o zmarnowanym życiu jest Ewangelia. O ludziach niewdzięcznych, którzy podeptali, zniszczyli ofiarowany im dar. I teraz chodzi o to, żeby nie czytać tych słów jak opowieść o czymś, o kimś, kiedyś tam. Chodzi o to, żeby mieć taką odwagę i mądrość i odczytać te słowa dla siebie.

Tutaj dochodzimy do pozornie dziwnego, niezwiązanego z opowieścią o winnicy szczegółu: „Jezus im rzekł: "Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: "Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła”. (Ewangelia Mateusza rozdział 21). Proszę pozwolić, że nie rozwinę tematu odrzuconego kamienia (był już felieton o tym motywie). Czym jest ta: głowica węgła? Tutaj warto uruchomić wyobraźnię albo razem z dzieckiem lub wnukiem spróbować zbudować z drewnianych klocków … łuk. Uwaga nie chodzi mi o broń – zaraz będziemy sobie mówić jeszcze o broni. Chodzi mi o … budowlę. To jest niesamowite, że ktoś, kiedyś wymyślił budowlę opartą na łuku. Spróbujcie to zrobić razem z dzieckiem. Kluczowym momentem będzie spięcie dwóch ramion łuku ostatnim klockiem bądź … kamieniem. To ten ostatni klin na szczycie, który powoduje, że cała budowla się zaciska, stoi i może przenosić potężne obciążenia. Otóż, ten ostatni klin nazywa się głowicą węgła. Bez niego nie ma budowli i cała praca na marne. Jego wyjęcie, powoduje zawalenie. Proszę uruchomić wyobraźnię. Warto uświadamiać sobie, co takiego utrzymuje moje życie? Co składa się na moje …życie? Bez czego nie ma … życia. Dużo na ten temat potrafią powiedzieć ludzie, którzy tak pokochali np. winnicę, że ich życie jest zależne od niej.

Tak się ciekawie składa, że kończymy dzisiaj w Kościele czas modlitwy o ochronę Świata Stworzonego. Ten okres zaczyna się w pierwszego września i trwa do czwartego października. Dzisiaj w Kościele wspominamy św. Franciszka z Asyżu – patrona min. ekologii. I teraz ten obraz z Ewangelii warto rozszerzyć już nie tylko na swoje życie ale też na środowisko, w którym żyję i które przetwarzam. Obiecałem, że będzie mowa o broni.

Otóż, orędzie papieża Leona dotyczy niszczenia środowiska przez używanie … broni: „Prorocze wezwanie, by „przekuć miecze na lemiesze” (Iz 2, 4), nie jest zatem jedynie wizją dla narodów, lecz wezwaniem skierowanym do każdej osoby. Zaprasza nas ono do przemiany tego, co rani, w życie. Tej przemiany nie można jednak dokonać jedynie poprzez zewnętrzną zmianę. Wymaga ona, poprzez współpracę z łaską Bożą, głębszego nawrócenia osobistego i wspólnotowego – powrotu do Boga, który uporządkuje nasze pragnienia, uleczy nasze rany i pomoże nam wzrastać w cnocie. (…) Bóg nie pozostawia nas bez środków uzdrowienia i przemiany. W miejsce oręża wojennego Bóg pokoju daje nam siłę, aby uzdrawiać, jednać i budować cywilizację miłości. W ten sposób jesteśmy wezwani do troski o wiele powierzonych nam „ekosystemów”: ekosystemu świata stworzonego, relacji międzyludzkich oraz samego ludzkiego serca. Wyobraźmy sobie świat, w którym środki przeznaczane obecnie na wojnę zostają skierowane na integralny rozwój człowieka, przezwyciężanie ubóstwa, ochronę ludzkiej godności oraz pojednanie podzielonych narodów. Taka wizja odzwierciedla wiarę w nadejście Królestwa Bożego. Prawdziwymi narzędziami budowania pokoju nie jest oręż służący zniszczeniu, lecz są nimi prawda, dialog, cierpliwość, dobroć, sprawiedliwość, miłosierdzie, zrozumienie, troska i miłość”.(Za:https://www.vatican.va/content/leo-xiv/pl/messages/creation/documents/20260815-messaggio-giornata-curacreato.html).

I teraz, jak to zrobić, żeby poważnie podejść do swojego życia i odnaleźć w nim te wszystkie głowice węgła? Żeby chronić to, co najważniejsze? Dzisiaj w Fara Pleszew, we wspomnienie świętego Franciszka święcimy w Kościele zwierzęta. Już jest wielkie poruszenie i niezrozumienie. I o to chodzi!!! Może uda się złapać uwagę ludzi i skierować na to, co najważniejsze. Proszę pozwolić na jeszcze jeden cytat: „Jak znaleźć drogę w szerokim świecie, w tej całości? Jak rozum może odnaleźć na nowo swą wielkość i nie popaść  w irracjonalność? Jak może natura pokazać znów swą prawdziwą głębię, ze swymi wymogami i wskazówkami? Chciałbym przypomnieć pewne zjawisko  z najnowszej historii politycznej, z nadzieją, że nie zostanę źle zrozumiany i że nie wywołam nazbyt wielu jednostronnych polemik. Powiedziałbym, że pojawienie się ruchu ekologicznego w polityce niemieckiej na początku lat siedemdziesiątych, choć nie było być może szerokim otwarciem okien, to było jednak i pozostanie głosem wołającym o świeże powietrze, głosem, którego nie można ignorować ani spychać na dalszy plan, gdyż wydaje się  zbyt irracjonalny. Młodzi ludzie zdali sobie sprawę, że w naszych stosunkach z naturą coś jest nie tak, że materia nie jest tylko surowcem, który mamy przetwarzać, ale że sama ziemia ma swoją godność, a my winniśmy stosować się do jej wskazań. Jest rzeczą oczywistą, że nie uprawiam tu propagandy na rzecz określonej partii politycznej — nic nie jest mi bardziej obce. Kiedy w naszym kontakcie z rzeczywistością coś jest nie tak, wówczas wszyscy musimy poważnie zastanowić się nad całością i wszyscy powinniśmy zapytać o podstawy samej naszej kultury. Niech mi będzie wolno poświęcić tej sprawie jeszcze chwilę. Doniosłość ekologii oczywiście nie podlega już dyskusji. Winniśmy słuchać języka przyrody i dawać stosowne odpowiedzi. Chciałbym jednak podkreślić z mocą rzecz, o której — jak mi się wydaje — dziś, podobnie jak i wczoraj, się zapomina: istnieje także ekologia człowieka. Również człowiek ma naturę, którą winien szanować i którą nie może manipulować według swego uznania. Człowiek to nie tylko wolność, którą sam sobie tworzy. Człowiek nie stwarza sam siebie. Jest on duchem i wolą, ale jest też naturą, a jego wola jest słuszna wtedy, kiedy szanuje naturę, słucha jej i akceptuje siebie takiego, jakim jest, to, że sam siebie nie stworzył. Właśnie w ten sposób i tylko w ten sposób urzeczywistnia się prawdziwa ludzka wolność”. (Papież Benedykt, przemówienie w Budestagu, za: https://www.vatican.va/content/benedict-xvi/pl/speeches/2011/september/documents/hf_ben-xvi_spe_20110922_reichstag-berlin.html).

Siadać razem do stołu i podejmować ważne tematy – jakie to ważne!!! Tym bardziej, że kolejne czekają w kolejce – papież Leon w czasie swojej pielgrzymki do Francji podpowiadał jaka jest rola religii w świeckim państwie. W Fara Pleszew trwa synod. Ponad dziewięćdziesiąt osób rozmawia z Bogiem i sobą o tym co ważne w Kościele. Zapraszam.

Farski Proboszcz