Często słyszę takie słowa: czasem Ci co nie chodzą do kościoła są lepszymi ludźmi niż Ci, którzy są tam co dzień. Kiedyś próbowałem argumentować, bronić. Dzisiaj mam dwie postawy: pierwsza ze wstydu chylę głowę; druga: próbuję dociec, dlaczego ten człowiek tak mówi? Co stoi za takim stwierdzeniem?

Jest prawdą, że Boga nikt nigdy nie widział. Życie chrześcijan ma być opowieścią o Nim. Papież Franciszek często zapraszał do tego, aby żyć tak, by inni pytali Cię o Twojego Boga. Mądre, bo prawdziwe! Skandalem jest … kiedy jest na odwrót. Ktoś składa ręce, deklaruje wiarę … natomiast życie pokazuje coś innego.

Wbrew pozorom da się ocenić wiarę!!! Co prawda żyjemy w kulcie nie - oceny, nie - decyzji. To są jednak tylko, nomen omen, pobożne hasełka, które w zderzeniu z życiem nie mają wielkiej wartości. Kto choć raz był np. w sądzie ten wie o czym mówię. Wiarę da się ocenić, wręcz taki jest obowiązek. Najpierw samego siebie: ocenić swoją własną wiarę. Bywa, że jest to obowiązek proboszcza, który musi podjąć decyzję czy ten człowiek może być np. rodzicem chrzestnym.

Jakie jest kryterium oceny? Wcale nie polega ono na pobożności i udziale w nabożeństwach. Kłania się tutaj słynne: „ja chodzę do innego kościoła”. Ech te przepychanki w biurze, udowadnianie sobie, że ksiądz nie ma prawa - itd. a w tamtej parafii znajomy to - itp. Tymczasem, żeby ocenić własną wiarę trzeba spojrzeć na siebie w codzienności: czym się kieruję, kiedy trzeba podjąć decyzję? To pierwsze kryterium: w oparciu o jakie wartości decyduję. Wartością podstawową w chrześcijaństwie jest moja relacja z Jezusem. Robię coś, zachowuję się tak a nie inaczej ze względu na Jego osobę.  Drugie kryterium jest następujące: na ile moja relacja z Bogiem mnie kształtuje, zmienia. Tutaj muszę się przyznać dlaczego ze wstydem chylę głowę kiedy słyszę te słowa ze wstępu: bo można latami chodzić na nabożeństwa i nie nawiązać żadnej relacji z Bogiem i wcale nie zmieniać swego życia!!! Sam taki kiedyś byłem, więcej, wydawało mi się, że jestem bardzo, ale to bardzo wierzący.

Mały cytat z pierwszego czytania w niedzielę: Tak mówi Pan: "Dziel swój chleb z głodnym, do domu wprowadź biednych tułaczy, nagiego, którego ujrzysz, przyodziej i nie odwracaj się od współziomków. Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza i szybko rozkwitnie twe zdrowie. Sprawiedliwość twoja poprzedzać cię będzie, chwała Pańska iść będzie za tobą. Wtedy zawołasz, a Pan odpowie, wezwiesz pomocy, a On rzeknie: „Oto jestem!” Jeśli u siebie usuniesz jarzmo, przestaniesz grozić palcem i mówić przewrotnie, jeśli podasz twój chleb zgłodniałemu i nakarmisz duszę przygnębioną, wówczas twe światło zabłyśnie w ciemnościach, a twoja ciemność stanie się południem". (Izajasz 58, 7-10)

Kiedy jestem z kimś blisko, ta relacja mnie kształtuje, upodabniamy się do siebie, pracuję nad swoim wadami, żeby tej drugiej osobie było ze mną było lepiej. Miłość Drugiego i do Drugiego daje siłę do robienia rzeczy ponad własne siły czy zachcianki. Po prostu zapominasz o sobie, bo kochasz tego drugiego miłością, która jest w stanie wiele dać. W chrześcijaństwie nazywamy to doświadczeniem krzyża. I żeby było jasne: nie chodzi tutaj o cierpiętnictwo  czy pogardzanie sobą. To temat na osobny felieton. Kiedy jestem blisko z Jezusem … jaki to ma wpływ na moje życie? Warto poddać to ocenie.

W Ewangelii na niedzielę usłyszymy takie słowa: „Jezus powiedział do swoich uczniów: "Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi. Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. (…) Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie".

Farski Proboszcz

::news{"type":"see-also","item":"16229"}

::news{"type":"see-also","item":"16226"}

::news{"type":"see-also","item":"16223"}

::news{"type":"see-also","item":"16214"}