„Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono. Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych”.

Żeby odsunąć kamień od grobu trzeba było współpracy około ośmiu mężczyzn. Musieli umieć zastosować cały system dźwigni, żeby otworzyć kamienne drzwi grobu. Maria Magdalena zastaje ten kamień osunięty. To musiało zwrócić uwagę. Proszę pozwolić, że nie będę tego wyjaśniał w tym miejscu, ale ona nie szła sama. Szła z innymi kobietami, które niosły przygotowane wcześniej silnie pachnące olejki. One były potrzebne, a po drodze, jako fizycznie słabsze kobiety, martwią się, kto im te ciężkie kamienne drzwi odsunie. Zszokowane odkrywają otwarty grób – te wonności nie są potrzebne – cały smród, rozkładającego się ciała już wyparował. Kobiety są tam obecne bo … trzeba dokończyć pogrzeb. Ten piątkowy był bardzo pobieżny bo, … nie było czasu. Zaczynało się święto Paschy więc, po świętach, trzeba dokończyć wszystkie czynności przy zmarłym. Tylko, że Jego nie ma!!! Został tylko nienaruszone płótna.

Maria Magdalena robi rzecz dziwną. Opuszcza towarzystwo innych kobiet i biegnie do wieczernika, do mężczyzn. Po jej opowieści, do grobu biegnie Piotr i Jan. Co jest ważne? Oni nie mają o tym pojęcia, ale po latach, kiedy będą z zapałem opowiadać, że Jezus Zmartwychwstał, kiedy będą się zderzać z reakcjami ludzi, którzy na taką wiadomość będą wzruszać ramionami i z politowaniem kręcić głową, wtedy ich jedyną obroną będzie: ale ja tam nie byłem sam, nie byłam sama!!! Nic mi się nie przewidziało, nic nie wymyślam. Kiedy w imię tej prawdy będą oddawać życie, to wtedy w innych ludziach zaczną pojawiać się refleksje: w tych prostych osobach, oddających życie tylko za to, że jakiś cieśla, niby żyje, w tych ludziach, którzy twierdzą, że On żyje jest … coś prawdziwego.

Kiedy idziemy do kościoła w naszych parafiach, kiedy jesteśmy razem, jest szansa, że jeden drugiemu a właściwie, że jeden dzięki drugiemu odkryje: Jezus Żyje!!!

Po to jesteśmy Kościołem na dziś, po to jesteśmy wspólnotą, żeby innym pokazać: MY RAZEM ZAŚWIADCZMY: JEZUS ŻYJE. Nasza parafia to nie tylko zestaw świątecznych zwyczajów, to nie tylko coroczne odtwarzanie gestów i symboli. To zupełnie coś innego: jesteśmy razem, bo On nas gromadzi, nas: słabych, poranionych, grzesznych po prostu. Jesteśmy tutaj bo nasz Jezus jest obecny TU i TERAZ.

Mogę zaświadczyć, że patrzę na farską parafię i … widzę, jak się zmieniamy. Mogę zaświadczyć, że przychodzą do nas ludzie, bo … widzą w nas zmianę i zaczynają wierzyć, że to Bóg dotknął tego i tamtego człowieka. Zaświadczam, że jesteśmy na Drodze. Każdy z nas idzie swoim rytmem: wielu już przekonało się o prawdziwej obecności Boga; inni jeszcze muszą wejść do grobu i przekonać się, że jest pusty. Łączy nas wychodzenie ku sobie – odkrywamy, że jesteśmy sobie bliscy. Zaczynają się pojawiać konkretne zachowania i gesty. Wiele osób przekroczyło barierę lęku i wstydu. Wielu wychodzi z cienia, bo … tu jest Jezus i mogę Mu usłużyć.

Ludzie … szacunek.

Farski Proboszcz