Myślę, że cały rwetes związany z życiem, działalnością Jezusa i w konsekwencji z Jego śmiercią oraz tym co wydarzyło się później – potężne spory dotyczące tego czy On żyje, czy też mamy do czynienia z mistyfikacją albo pozorną śmiercią np. tylko jednej natury – to wszystko mogło się wydarzyć, ponieważ w społeczeństwie było ogromne czekanie … na Zbawiciela!!!

Powoli dociera do mnie właśnie to, jak bardzo ówczesny świat musiał być ukształtowany przez owo: CZEKANIE. Proszę sobie wyobrazić te fałszywe alarmy: to ten, nie to pomyłka. I znowu: to na 100 % ten człowiek wybawi nas, na takiego czekamy. I znowu, po czasie, zawód, rozczarowanie i … na nowo czekanie. Oczywiście różnie wyobrażano sobie tego zbawiciela, różne role mu przypisywano, natomiast czekanie było powszechne.

W Farze Pleszew mieliśmy spotkanie dla młodych ludzi z Diecezji. Kiedy powstaje ten tekst właśnie czekamy na te osoby. I muszę się przyznać, że jestem ich bardzo ciekaw: ich sposobu myślenia, zachowań. Trochę jestem zaniepokojony, ponieważ nie mam pojęcia czy to, co zostało dla nich przygotowane, będzie trafione? Tym bardziej zżera mnie ciekawość. W ramach wydarzenia będą mieli spotkania z różnymi ludźmi z parafii, którzy będą im opowiadać o własnych doświadczeniach życia. I właśnie podczas jednej z takich rozmów z osobą, która ma duże doświadczenie własnego życia jaki i spotkań z młodymi padło to słowo z tytułu felietonu: wiesz, … oni są … uśpieni.

Nie wiem dlaczego od razu pojawiły mi się w głowie dwa filmy: Lot nad kukułczym gniazdem – ludzie ogłupieni lekami, niezdolni do własnych reakcji, wygodni dla personelu, zamknięci w swoim świecie oraz Patch Adams, który rozpoczyna się dobrowolną podróżą głównego bohatera do zakładu psychiatrycznego, aby schronić się przed opresyjnym światem. I w jednej i w drugiej produkcji dochodzi do buntu. Polecam obejrzeć.

Otwieram Ewangelię na niedzielę i tam aż kipi od emocji: dwóch uczniów Jezusowych, przerażonych ucieka z Jerozolimy. Zabili im nauczyciela, czy nas spotka to samo? Rozmawiają ze sobą o tym co się wydarzyło!!! Trwa to cały dzień. Proszę to sobie wyobrazić – właśnie mamy dwóch ludzi w sytuacji absolutnego kryzysu. Oni nie relacjonują wydarzeń – oni są w samym środku. Ewangelia mówi, że nie rozpoznali Jezusa w człowieku, który dołączył się do ich wędrówki. Mamy za to relację, że opowiadają nieznajomemu to wszystko, co wydarzyło się przedwczoraj w mieście: „Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało, (…) arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A my spodziewaliśmy się, że On właśnie miał wyzwolić Izraela, (…) niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje, (…) zatrzymali się smutni.”

Zastanawiam się czy właśnie tego nie potrzebujemy? Wstrząsu, przebudzenia … kryzysu. Wiem jak to brzmi!!! Ale może właśnie to jest nam potrzebne, żeby na nowo zacząć cenić, rozmawiać, być siebie ciekawym.

Jeśli jest prawdą, że młodzi są uśpieni, to co dalej?

Farski Proboszcz

::news{"type":"see-also","item":"17487"}

::news{"type":"see-also","item":"17475"}

::news{"type":"see-also","item":"17469"}

::news{"type":"see-also","item":"17466"}

::news{"type":"see-also","item":"17448"}